“…Aslan tavşanı kucağına aldı ve tavşan aslanın himayesinde kuyuya vardı. Aslan kuyunun içine, suya bakınca kendinin ve tavşanın aksi, su içinde parıldadı. Aslan su içinde parıldayan aksini gördü. Suda bir aslan şekliyle kucağında şişman bir tavşan şekli vardı. İşte su içinde düşmanını farkeder farketmez tavşanı bırakıp kuyunun içine sıçradı. Kendi kazdığı kuyuya düştü. Yapmak istediği zulüm geri tepti. Aslan, kuyuda kendisini görünce hiddetinden o anda kendini düşmanından ayırt edemedi.Kendi aksini düşmanı sandı.
İnsanlarda ayıpladığınız, kusurlu gördüğünüz şeylerin çoğu aslında sizin kendinizin, huylarınızın onlardaki yansımasıdır. Senin ikiyüzlülüğün, adaletsizliğin, küstahlığın onlara aksetmiştir. Aslında kendini eleştirmektesin ama o kötülükleri kendinde açıkça görmüyorsun. Görsen kendine düşman olurdun. Aynen kuyudaki kendi görüntüsüne saldıran aslan gibi sadece kendi canını yakıyorsun…”

Rumi