82 yaşında kanserden ölen nörolog ve yazar Oliver Sacks, ölmeden birkaç ay önce söyledikleriyle her şeyi ne kadar güzel özetlemiş.
“Gittiğimizde hiçbir zaman bizim gibi biri daha olmayacak, ama zaten hiç bir zaman herhangi birine benzeyen biri olamaz. İnsanlar öldüklerinde yerlerine yenileri konamaz, onlar doldurulamayacak boşluklar bırakırlar. Eşsiz bireyler olmak, kendi yolumuzu bulmak, kendi hayatımızı yaşamak, ve kendi ölümümüzü ölmek hepimizin kaderi—genetik ve sinirsel kaderimiz.

Korkmuyormuşum gibi yapamam. Ama baskın olan hissim minnettarlık. Sevdim ve sevildim; bana çok şey verildi ve karşılığında çok şey verdim; okudum ve gezdim ve düşündüm ve yazdım. Dünya ile bir ilişkim oldu, yazarların ve okurların sahip olduğu çok özel bir ilişki.

Her şeyden de önemlisi, duygulu bir varlık, bu güzel dünya üzerinde düşünen bir hayvan oldum, ve bu bile benim için muazzam bir ayrıcalık ve maceraydı.”