“İçimizdeki ışığımızın tüketilmesinden ya da içimizdeki karanlığın ortaya çıkmasından korktuğumuz için gerçek kimliklerimizi birbirimizden saklarız. Bu süreçte kendi özlerimizden ayrı düşeriz. Bölünmüş hayatlar yaşar hale geliriz, bu bölünmüş hayat içimizde tuttuğumuz gerçekten o kadar uzaktır ki olduğun şey olmanın getirdiği bütünlüğü hiç bilemeyiz.
Bölünmüş hayatın en büyük ironisi şudur : bir duvarın arkasında yeterince uzun yaşarsan, o zaman dünyadan saklamaya çalıştığın gerçek sen kendi görüşünden bile kaybolur. Duvarın kendisi ve ardındaki dünya bildiğin her şey olur. Neticede sen bile unutursun orada bir duvar olduğunu ve arkasında “sen” diye birinin olduğunu.”

Parker Palmer