“Ağaçlar belli insanlar için yeşil değildir, sen geldiğinde yeşil olmazlar. Çiçek birisi gelsin veya gelmesin, birisi değerini bilsin ya da bilmesin, rayihasını yaymaya devam eder. Çiçek büyük bir şairin yaklaştığını gördüğü zaman koku yaymaya başlamaz – “Şimdi bu adam takdir edecek, şimdi bu adam kim olduğumu anlayacak.” Ve aptal, budala birisinin geçtiğini gördüğünde – duyarsız, sıkıcı biri – kapılarını kapatmaz. Kendini kapatmaz – “Ne anlamı var? Hayır, çiçek kokusunu yaymaya devam eder.
Peki,
Etrafta onun kıymetini bilecek, onun taze kokularını duyacak, çevreden geçerken “ne güzel” diyecek, onun güzelliğini tadacak, keyfini çıkartacak, çiçeğin başına bir şey geldiğinde bunu paylaşacak hiç kimsenin olmadığı ormanın derinliklerinde bir çiçek açtığında ne olur? Ölür mü? Acı çeker mi? Panikler mi? İntihar eder mi? Açmaya devam eder, basitçe açmaya devam eder. Etraftan birilerinin geçip geçmemesi fark etmez; bu, konu dışıdır.
O, mis kokularını rüzgâra yaymaya devam eder. O, coşkusunu Tanrıya, bütüne sunmaya devam eder.”

Osho