“Bir grup kirpi soğuk bir kış gününde dolanıyorlar. Donmaktan korunmak için birbirlerine yaklaşıyorlar. Tam birbirlerine sokulacak kadar yaklaştıklarında dikenleriyle birbirlerini ittirmeye başlıyorlar. Acıyı durdurmak için açılıyorlar, kaynaşmanın avantajını yitirip tekrar titremeye başlıyorlar. Bu da onları tekrar birbirlerini arayışa itiyor, ve bu döngü taa ki dikenli kaynaşma ile donma arasında rahatlık verici bir mesafe kurabilene kadar devam ediyor.
Bu yakınlık dansı ilişkilerimizi belirler. Yakınlık ihtiyacımız vardır, ve bunu ayrılık ihtiyacı takip eder – kendimizi fazla yakınlaştığımızda önlenemez olan kırılganlıktan korumak için. Bu hiçbir zaman bitmez, insan doğasının bir gereğidir. Ama kendi sıcaklığını yaratmayı öğrenenler, diğer kirpilere olan en güvenli mesafeyi korumayı başarırlar. Bu izole bir hayat sürmek anlamına gelmez. Sadece kendini başkalarının üzerine itmemek anlamına gelir. Ki bu şekilde o çok önemli küçük alana sahip olursunuz –içinde kendi kendinize yetebileceğiniz, kendi sıcaklığınızı kendi hassasiyetinizi , insanlığınızı yaratabileceğiniz alan. Böylece hançerlenmeden yakın olabilirsiniz.”

Elizabeth Gilbert