“Bir gün, sonunda,
Ne yapmak zorunda olduğunu biliyordun,
Ve başladın,
Çevrendeki sesler
Kötü tavsiyelerini bağımaya devam etseler de –
Bütün herkes endişelenmeye başlasa ve
O eski mücadelenin ayaklarına dolandığını hissetsen de.
Her ses “Benim hayatımı tamir et” diye haykırıyordu.
Ama durmadın.
Ne yapmak zorunda olduğunu biliyordun,
Rüzgar sert parmaklarıyla en temelden kurcalamaya başlasa
Ve o hüzün çok kötü olsa da.
Zaten fazlasıyla geç olmuştu,
fırtınalı bir geceydi,
yol düşmüş dallar ve taşlarla kaplıydı.
Ama ufak ufak
onların seslerini geride bırakmaya başladıkça,
yıldızlar yanmaya başladı
bulut örtülerinin arasından,
ve yeni bir ses vardı
yavaş yavaş kendinin olduğunu farkettiğin,
sana eşlik eden,
gittikçe o dünyanın içine
daha derine doğru uzun uzun yürürken
yapabileceğin tek şeyi yapmaya kararlı şekilde-
kurtarabileceğin tek hayatı kurtarmaya kararlı bir şekilde.”

Mary Oliver